Czasami marzę by zwolnić tempo
i posmakować innego życia;
zasnąć samotnie, dobrze wypocząć
i nie pamiętać ostatniego picia.
Ale nie znoszę takiej stagnacji,
muszę coś popsuć, aby naprawiać.
Ciągnie mnie często do nieznanego,
bo inne życie wciąż mnie ciekawi.
Nawet jak sparzę ciekawe palce,
goją się szybko jak na psie rany.
Ja ciągle szukam nawet w ciemności
tego co dla mnie jeszcze nieznane.
Gdy to już poznam, nadchodzi ranek.
Jestem zmęczony po kolejnej nocy.
Wstań moja miła, bo idę do pracy.
O rany, gdzie ja miałem oczy?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz