czwartek, 30 sierpnia 2007

Dawny cmentarzyk


Mały cmentarzyk między drzewami
w lesie ukryty i mało znany.

Słońce ożywia stare tablice,
na których daty odległych bitew.

Drzewa objęły małą polankę,
szumią poległym swoją kołysankę.

Nie widać zniczy i nie ma kwiatów,
jest leśna cisza i świergot ptaków.

Ile jest w lasach takich polanek,
ile cmentarzy już zapomnianych?

sobota, 25 sierpnia 2007

Dokąd idziemy

Do jakiej Polski dojdziemy,
bo znów jesteśmy na brzegu,
do takiej, gdzie będzie religia,
czy marsze równości kolegów?

Czy w rządzie będą Polacy,
znani od dziada-pradziada,
czy ludzie którzy nie mówią
o swej rodzinie, sąsiadach?

Patriotą może być każdy,
ten z krzyżem, czy z gwiazdą
Dawida,
bo każdy uczciwy człowiek,
naszej ojczyźnie się przyda.
E.G.

środa, 22 sierpnia 2007

Wataha

Szepczą i węszą, knują, szkalują,
już się szykują, swój łup szacują.

Krążą wokoło, patrzą z ciemności,
oczy im błyszczą w wilczej radości.

Ogień jest mały, zaraz wygaśnie,
człowiek zmęczony , za chwilę zaśnie.

Wtedy wyskoczą całą gromadą,
rozszarpią wszystko, resztki zostawią.

Gdy mało będzie jednego łupu,
skoczą do gardeł swoich przyjaciół.

Zmęczonych walką też sen powali,
a ich ognisko kiedyś się dopali.

czwartek, 16 sierpnia 2007

Budzisz się Polsko

Budzisz się Polsko,
witasz swych synów,
których przez lata
nie doceniano,
dopiero teraz
dajesz ordery,
tym których bito
i poniżano.
Niektórzy byli
o krok od śmierci,
innych zabito
strzałem w tył głowy,
wielu spoczywa
w nieznanym grobie
i nikt tam wieńca
im nie położy.
Pokaż nazwiska
swych bohaterów,
odsłoń nazwiska,
morderców-katów,
niech się nie kryją
pod innym szyldem,
nie opluwają
rodzonych braci.
Już nie wystarczy,
chodzić w pielgrzymce,
trzeba coś robić
dla swego kraju.
Niech kat czy złodziej
trzęsie portkami,
niech wie, że wszyscy
go rozpoznają.
E.G.

wtorek, 14 sierpnia 2007

Moja prawda

W nocy mi się prawda śniła,
tylko nie wiem jaka była?

Może prawda ta okrutna,
albo inna prawda smutna.

Czasem prawda bije w oczy,
nawet kłuje w dzień i w nocy.

Czy jest prawda obiektywna?
Chyba nie, bo jest zbyt sztywna.

Gorzka prawda też przychodzi,
kiedy starość cię odwiedzi.

Prawda skryta gdzieś tam leży,
czeka aż ją ktoś otworzy.

Bliska mi jest prawda goła,
rozebrana do rosołu.

A najmilsza moja prawda,
bo wszystkie rozumy zjadła.
E.G.

poniedziałek, 13 sierpnia 2007

Dawne czasy

Jeden czyhał na miliony,
drugi w slipkach spacerował,
inna dała ,bo też chciała,
a po latach zapomniała.

Kiedyś nikt nie molestował;
szef zapraszał do lokalu,
kilka głębszych opróżnili
i na chacie już śpiewali.

A do ręki każdy dawał,
bo inaczej nie dostałeś,
wszystko było na zapleczu,
i na swoich już czekało.

Stawki były niewysokie,
towar wcale nie był gorszy,
czasem tylko przed świętami,
zamiast szynek dali dorsze.

Teraz wszystko można kupić,
sprzedają nawet z dowozem,
banki kuszą pożyczkami,
tylko procent jak za zboże.
E.G.

sobota, 11 sierpnia 2007

Witaj wnuczko

Posted by Picasa

Witaj wnuczko

Wiele matka wycierpiała,
zanim na świat zawitałaś.

Te cierpienia Bóg osłodził,
piękną panną wynagrodził.

Witaj dziecko na tym świecie,
narodzeniem radość niesiesz.

Wszyscy na ciebie czekamy
i z radością powitamy.
Dziadek.

czwartek, 9 sierpnia 2007

Miasto Różan


Narew mało się zmieniła,
tylko woda jest ciemniejsza,
płynie wolno zamyślona,
jakby chciała być piękniejsza.

Łąki też się nie zmieniły,
przywołują te wspomnienia:
bieg za piłką na bosaka,
pierwsze randki i marzenia.

Szkoda, że tak ładne wzgórze,
jest chaszczami zarośnięte
i od Narwi niewidoczna,
jest figurka Panny Świętej.

Miasto Różan oko cieszy,
dzięki ludziom wypiękniało,
to już nie jest to miasteczko,
gdzie nadziei brakowało.

Czas nie zmienił starej Narwi,
ani łąk z pachnącą trawą,
tylko moich rówieśników,
pomalował srebrną barwą.
Edek.G.

środa, 8 sierpnia 2007

Pieniądze

Nie potrzebne mi pieniądze
na wojaże i bankiety,
ale chciałbym trochę pomóc,
swoim dzieciom spłacać raty.

Nie potrzebne mi pieniądze
na odnowę mojej twarzy,
ale pragnę chociaż trochę,
na zapłatę dla lekarzy.

Nie potrzebne mi pieniądze
na ubiory dobrej marki,
bo ubiera mnie ciucholand,
a rozrywką są jarmarki.

Często myślę o swym życiu,
błędy swoje też wspominam,
teraz marzę by na starość
być do końca przy rodzinie..

Takie życie

Budzi cię wiekowy budzik
zwlekasz się do swej roboty,
pieści cię stara żyletka,
trzeźwi żona w papilotach.

Praca ciągle jest ta sama,
ludzie dawno dobrze znani,
tylko szef jest trochę inny,
nie z awansu, lecz przysłany.

Czasem myślisz o swym życiu,
marzysz by je trochę zmienić,
ale co w nim można zmienić,
kiedy pustki są w kieszeni.

Kraść nie umiesz i się boisz,
zatem musisz żyć uczciwie,
gdy spotykasz swych kolegów,
schylasz głowę ,bo się wstydzisz.

Wstydzisz się swego ubioru,
wstydzisz się starego bloku,
wstydzisz się nawet tramwaju,
oraz żony przy swym boku.

piątek, 3 sierpnia 2007

Nie uciekaj od miłości

Nie uciekaj od miłości,
poznaj miłość z każdej strony,
kochaj piękne panny, wdowy,
zostaw tylko cudze żony.

Bardzo smaczny jest ten owoc,
tak jak owoc ogrodnika,
gdy go skradnie młody chłopiec,
później z ogrodu umyka.
Nie uciekaj..

Trudno spojrzeć komuś w oczy,
gdy sumienie sygnał daje,
nie wiesz jeszcze, czy zna prawdę,
czy też tylko- tak udaje?
Nie uciekaj..

Gorzej gdy masz rude włosy,
to od razu idź na księdza,
bo twój kod cię zawsze wyda,
chyba że to ruda- zdradza męża.
Nie uciekaj..

Najfajniejsze są rozwódki,
wciąż o pierwszym pamiętają
i się mszczą za każdym razem,
kiedy z innym się kochają
Nie uciekaj..

czwartek, 2 sierpnia 2007

Gdzie są ci twoi żołnierze

Dziarski dziadku-bohaterze,
gdzie są ci twoi żołnierze?

Gdzie plutony i kompanie,
ilu dziś na apel stanie?

Pewnie idą raźnym krokiem,
pod świętego Piotra wzrokiem.

Patrzą z góry na kolegów,
zapraszają do szeregu.

Kiedyś była armia cała,
teraz garstka was została.

Może ten co znicz zapala,
kiedyś mocno knutem walił.

Później wywiózł z Mokotowa,
po kryjomu ciało chował.

Ile grobów pod gruzami,
ile miejsc jeszcze nieznanych?

Tyle pytań mi przychodzi,
ale nie znam odpowiedzi.

Nadal jest odkryta rana,
kiedy prawda nie jest znana.

środa, 1 sierpnia 2007

Krzyż brzozowy

Myślę o was, kiedy patrzę
na skromniutki krzyż brzozowy
i na znicze, które pragną,
swoje ciepło zmienić w słowa.

Widzę ciebie mały chłopcze,
kiedy biegniesz do ataku,
gdy się czołgasz kanałami,
może nawet cicho płaczesz.

Nie dla ciebie lata młode
i miłości pierwsze tchnienie,
ale hełm ciężki na głowie
i opaska na ramieniu.

Gdzie zginąłeś?-nie wiadomo,
pewnie jeszcze pożyć chciałeś,
a twa matka ,jak ją miałeś,
długo jeszcze w oknie stała?

Ci co dzieciom broń rozdali,
chyba dzieci swych nie mieli,
bo jak można skazać dziecko,
kiedy można je ocalić..