wtorek, 31 lipca 2007

Mój kochanku

Chcę wyprzedzić twoje myśli,

w naszym domu stworzyć raj,

byś po pracy był szczęśliwy,

nie był smutny, lecz się śmiał.

Ref.

Miałeś szczęście mój kochany,

że za żonę wziąłeś mnie,

masz służącą i kochankę,

ale tobie jest z tym źle.

Ref.

Czasem widzę jak twe oczy,

tęsknią za czymś mi nieznanym,

wtedy jesteś jakiś inny,

obcy dla mnie-niekochany.

Ref.

We śnie krzyczysz czyjeś imię,

wtedy usnąć już nie mogę ,

rano znowu jesteś sobą,

a ja myślę o tych słowach.

Ref.

Miej mój mężu swe kochanki,

byle we śnie przychodziły,

a ja zrobię ci śniadanko,

chociaż czasem brak mi siły.

niedziela, 29 lipca 2007

Kto nas ostrzega


Minęły czasy, gdy się słyszało
o groźnych sygnałach przyrody,
które daleko niszczyły kraje,
wichrem, suszą lub wodą.

Teraz i na nas krzyczy przyroda,
gdy wicher domy rozwala,
jakby w odwecie za swoją krzywdę,
bo człowiek lasy podpala.

Kiedyś, gdy niebo było na burzę,
to w oknach stawiano obrazy,
dzisiaj już nie ma tego zwyczaju,
a ludzie wstydzą się wiary.

Nawet umiaru już nam brakuje,
bo grzechy przerosły Sodomę,
która ze wstydu by się spaliła,
gdyby wróciła w te strony.

sobota, 28 lipca 2007

Jaka Polska?

Otwieram radio ,w ekran też patrzę
i czasem żony posłucham,
głowa mi pęka od tych opinii,
w których winnego się szuka.

Najwięcej krzyczą i krytykują,
ci co niedawno rządzili,
może dlatego, że ich koryta
czapkę niewidkę włożyły.

Ci co powinni wspierać reformy,
najczęściej błędów szukają,
sidła szykują, ale być może,
w te sidła też powpadają.

Jak będzie jutro, to los pokaże,
bo chmury już są nad nami,
a Polska może będzie regionem,
z Doliny Rospudy znanym.

piątek, 27 lipca 2007

Kapryśne lato

Nadmorskie plaże są takie smutne,
gdy nie ma na nich opalonych ludzi,
grup kolonijnych, lepionych zamków
i wracających rybackich łodzi.

Nie widać dużo par zakochanych,
gdy podziwiają wzburzone fale,
pewnie w zaciszu swojej kwatery,
książki czytają, albo się kochają.

Nawet miasteczko nie jest wesołe;
smutne koniki tęsknią do dzieci,
a pani w kasie co chwilę ziewa,
bo nie ma ruchu, sezon ucieka.

Tylko w lokalach jest więcej ludzi,
swoją kondycję tu można sprawdzić,
w domu wypiją pierwsze pół litra,
a tu trafiają, aby się doprawić.

czwartek, 26 lipca 2007

Rybki strajkują


Szum wielki dziś na jeziorze,
bo ryby zaczęły strajkować.
Dopiero teraz głos odzyskały
i przystań mogą blokować.

Karmić je trzeba codziennie,
bo one nie mogą głodować,
a nowe sieci trzeba wyrzucić,
gdyż stare trzeba szanować.

Czysto być musi w jeziorze,
bo się od brudu choruje,
trzeba obniżyć limit połowów,
gdyż dużo ludzi kłusuje.

Starzy rybacy się denerwują,
nie znają takich zwyczajów,
by kołowrotki teraz odkładać
i z kijkiem nad wodą stanąć.

W kole rybackim długa narada;
co zrobić w sprawie jeziora?
Może to zima sprawę rozwiąże,
a otwór w lodzie rozumu doda.

kocham życie

wtorek, 24 lipca 2007

Kocham życie

Młody byłem, mało piłem,
chociaż za tym już tęskniłem.
Wiem, że wielki talent miałem,
jednak trochę pić się bałem,
ale miły był ten smak,
więc nuciłem sobie tak:

Kocham życie, kocham picie,
co za życie jest bez picia?
Straszna nuda i radości brak.

Starszy byłem, dużo piłem,
wiele planów zawaliłem.
Skutki picia dobrze znałem,
lecz za bardzo je kochałem,
ale miły był ten smak,
więc nuciłem sobie tak:

Kocham życie, kocham picie,
co za życie jest bez picia?
Straszna nuda i radości brak.

Kiedy siwe włosy miałem,
swego picia już się balem.
Piłem wtedy w samotności
i nie czułem już radości.
Już musiałem czuć ten smak,
więc nuciłem sobie tak:

Całe życie, tylko picie,
kac prowadzi mnie przez życie,
tylko rozpacz i radości brak.

Ktoś postawił na mej drodze,
ludzi którzy mi pomogli.
Zaprzestałem swego picia
i poznałem inne życie.
Obrzydł mi gorzały smak,
wtedy już śpiewałem tak:

Albo picie, albo życie,
kocham życie to bez picia,
jest nadzieja i radości smak.

poniedziałek, 23 lipca 2007

Cyganeczka


Zostaw karty, suknie swoje,
wejdź do auta cyganeczko,
wszystko moje- będzie twoim,
tylko bądź moim słoneczkiem.

Ref.
Miły panie z piękną twarzą,
szkoda tutaj twego trudu,
pewnie szukasz zabaweczki,
którą rzucisz, gdy cię znudzi.

Widzisz serce na mej dłoni?
-ja uczciwe mam zamiary,
pojedziemy w świat daleki,
porzucimy życie szare.

U nas Romów zwyczaj taki
i cygańskie takie prawa,
że jak kocha cię cyganka,
to na pewno cię nie zdradzi.

Gdybyś ty mnie kiedyś zdradził,
nie unikniesz srogiej kary,
bo mam ojca, oraz braci,
a mój ród jest bardzo stary.

Smutny pan do wozu wsiada
i odjeżdża w świat daleki,
może wróci ,gdy zrozumie,
co dla niego miłość znaczy.

niedziela, 22 lipca 2007

Instrukcja 007

Jak chcesz mieć tylko
samych przyjaciół,
to idź w szeregu,
nigdy nie zbaczaj.

Gdy przez pomyłkę
kogoś przeskoczysz,
to patrz uważnie,
jakie ma oczy?

Swoje pieniądze
ukrywać musisz,
bo znienawidzą
cię z całej duszy.

Nawet i zdrowia
nie możesz chwalić,
bo ktoś z zazdrości
w kącie przywali.

Żyj cichuteńko
i nie narzekaj,
obserwuj innych,
cierpliwie czekaj.

Gdy dla wspólnoty
tak się zasłużysz,
to masz przyjaciół
i możesz pożyć.

sobota, 21 lipca 2007

Sny się starzeją

Sny miałem piękne, gdy byłem młody,
piękne kobiety mnie odwiedzały,
wtedy w nich często świeciło słońce,
życie śpiewało, ja się uśmiechałem.

Później gdy przyszły rodzinne troski,
to piękne zjawy gdzieś odleciały,
zostały przy mnie te najwierniejsze,
zwykłe, przeciętne- jeszcze kochały.

W swym życiu miałem także wyboje,
przez które moja prowadziła droga,
wtedy nie było już sennych marzeń,
ale najczęściej koszmar królował.

Nadeszła kiedyś niechciana jesień,
w której już tylko choroby pukają,
dobrze że jeszcze mogę wspominać,
o dawnym pięknie-co się zestarzało.

piątek, 20 lipca 2007

Czy jeszcze się spotkamy?

Poznałem ciebie, gdy szłaś ulicą,
wród wielu innych mijanych ludzi.
Poznałem ciebie po twoich oczach
których wspomnienie tęsknotę budzi.

Mogłem cię wtedy chwycić za rękę,
lecz oniemiałem przez jedną chwilę.
Ta chwila była jednak za długa,
bo już zniknełaś mi w obcym tłumie.

Nie mogłem sobie tego wybaczyć,
że nie pobiegłem wtedy za tobą.
Może bym wtedy mógł ci wyjaśnić,
dlaczego los był, dla nas tak srogi.?

Często chodziłem tamtą ulicą,
patrzyłem w oczy zdziwionych kobiet.
Miałem nadzieje, że się pojawisz
i tak jak wtedy, kochany-powiesz.

czwartek, 19 lipca 2007

wtorek, 17 lipca 2007

Lisek chytrusek

Na wielkiej wodzie kaczki pływają,
choć się na burzę zanosi,
boją się wracać do swej przystani,
mimo ze lisek o to je prosi.

Lisek chytrusek siedzi na brzegu,
Patrzy łakomie na kaczki w wodzie,
ślina mu cieknie, gdy na nie patrzy,
bo on już długo jest na tym głodzie.

W jego jeziorze kaczki pływają
i łowią rybki takie łagodne,
trzeba coś zrobić z kłusownikami,
zniewagi nie można zapomnieć.

Dlatego musi spotkać się z nimi,
aby ustalić sprawy jeziora,
zapisać wreszcie czyje są ryby,
już czas najwyższy i pora.

Kaczki wyczuły te jego plany,
dlatego dalej od brzegu płyną,
lisek dopływa, nie ma już siły,
lecz kaczki mu z oczu giną.

Fale są duże, burza się wzmaga,
trzeba się jakoś ratować.
Gdyby te kaczki nie mogły latać,
to można by ich skosztować.

Chyba już koniec jest tej historii,
ale z niej morał wynika taki:
Jeżeli nie znasz zwyczajów kaczek,
lepiej nie poluj na ptaki.

poniedziałek, 16 lipca 2007

Dzień pierwszy

Dzień normalny jest, jak co dzień,
tylko serce szybciej bije,
niby wszystko jest zwyczajnie,
a sumienie moje wyje.

Co tu zrobić-gdzie pojechać,
jak zapomnieć nocne zwidy,
może wziąć się za robotę,
jak tu mieć na to ochotę?

Oj przeciągnął bym się trochę.
oko przyciął na młodości,
powspominał dawne czasy
I dalekie me miłości.

Już dwunasta czas na piwko,
czas się wlecze jak po grudzie.
Coraz szybciej puls mój biję,
ciało wstaję już się budzi.

Aż się boję popołudnia.
Co przyniesie dzień zdeptany?
I znów będę dzisiaj grzeszył?
Swoich bliskich nie rozśmieszę

Dzień drugi

Co mam zrobić z taką głową,
rzucić w pole, kopnąć nogą,
plunąć w oczy-jak to zrobić,
dokąd uciec-już nie mogę?

Co ja powiem swojej żonie,
może powiem, że okradli?
Co robiłem dzisiaj w nocy,
przecież nie powiem prawdy?

Znowu browar-już mi lepiej.
Coś pan smutny panie łysy?
Popatrz koło wiosna idzie,
ciszej-przecież nikt nie słyszy.

Jest taryfa i już w domu,
szybko usnąć, nic nie słyszeć,
jakoś dotrwać bez koszmaru
I znów zacząć nowe życie?

Dzień trzeci


Dzień już trzeci-całe życie.
Boże, co mi jest sądzone?
Ty wybaczasz tez złoczyńcom,
weź mnie na swą boską stronę.

Niech zobaczę Twoje słonce,
niech poczuję zapach kwiatów,
niech zobaczę uśmiech dziecka,
a nie tylko twarze katów.

Ja nie mogę już uciekać,
stoję przed wysoką ścianą,
zapomniałem swej modlitwy,
wstaję rano załamany.

Czy zło samo istnieć może?
Czy ta przepaść będzie wieczna?
Chwyć mnie mocno Panie Boże,
chwyć mnie mocno jak człowieka.

Jeszcze nie teraz

Jeszcze nie teraz Dostojna Pani,
chcę porachować to swoje życie,
żalem za grzechy wyrównać drogę
i odejść cicho, skromnie i skrycie.

Zobaczę chłopca na polnej drodze
i piękne lata mojej młodości,
przypomnę trudne dorosłe życie,
gdzie dużo smutku, mało radości.

Wejdę na swoją ostatnią drogę,
mając nadzieję na przebaczenie,
będę szczęśliwy, kiedy zostawię,
u dobrych ludzi miłe wspomnienia.

sobota, 14 lipca 2007

Popatrz mi w oczy

Nie musisz pytać, jak było w nocy,
popatrz uważnie rankiem w jej oczy.

Oczy nie słowa, które się wstydzą,
oczy o prawdzie dużo powiedzą.

Jak oczy malca, który coś sknoci,
wtedy opuszcza dziecięce oczy.

Jak oczy matki w których jest
miłość,
taka, co dziecku oddaje wszystko.

Smutne są małe sieroce oczy,
ciągle samotne przez wiele nocy.

Oczy podlotka, które coś wiedzą,
i w tajemnicy coś opowiedzą.

I oczy starca, szare, zgaszone
co wspominają kochaną żonę.

Widziałem także i puste oczy,
których nie chciałbym zobaczyć
w nocy.

Lecz najpiękniejsze są takie oczy,
w których swą miłość możesz
zobaczyć.

Jeśli ich szczerość trochę cię wzruszy,
może zobaczysz kawałek duszy.

piątek, 13 lipca 2007

Sfora

Nie słucham radia, gazet nie czytam,
bo wszystko się we mnie gotuje,
gdy widzę sforę, która codziennie
niewinnych ludzi szkaluje.

Dużo jest w kraju ludzi uczciwych,
co Polskę mogą naprawić
i pewnie zrobią, byle był spokój,
a nie codzienne zajazdy.


Nawet komuna nigdy nie miała,
tak zmasowanych ataków,
chyba dlatego, że pały miała
i wojskiem straszyła chłopaków.

A czwarta władza, ta nieomylna
na obcym wisi garnuszku,
może by chciała napisać prawdę,
ale przeszkadza łańcuszek.

A zwykły człowiek jest zagubiony,
bo nie jest pewny, kto za tym stoi.
Ale czy pozna, gdzie leży prawda
i kto tej prawdy się dzisiaj boi?

Okulary

Pani się pyta,
co ja robię?
Pani się pyta,
jak się czuję?
Pani się pyta,
jak ja żyję?
Pani się pyta,
co czytuję?

Ja żyję z renty,
proszę pani,
dlatego też się
kiepsko czuję,
gazet nie czytam,
bo kosztują,
czasami piwa
się napiję.

A o rozrywkach
nie chcę słyszeć,
mam ich tu pełno
w swoim bloku,
zatykam uszy,
by nie słuchać
ludzkich dramatów
na każdym kroku.

Trochę mnie dziwią
te pytania,
ja tylko o receptę
proszę.
Potrzebne mi są
okulary,
bo nie poznaję
listonosza.

Chciałem być

Chciałem zawsze być mądry,
szybko dążyć do celu,
gardzić tymi co za mną,
nie być jednym z tych wielu.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie,
jak zwykłego człowieka,
który idzie powoli,
a dochodzi do celu.

Chciałem zawsze być piękny,
być zdobywcą na drodze,
miłość mierzyć do ciała,
kroczyć prosto po lodzie.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Chciałem też być bogaczem,
dostać wszystko na tacy,
lecz jednego się bałem,
zwykłej codziennej pracy.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Lecz Ty na mnie spojrzałeś,
i Twa wola nie taka,
zamiast stworzyć kwiatuszek,
to stworzyłeś pijaka.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Jednak dałeś nadzieję,
wymierzając mi karę,
może, kiedy powstanę,
znów odnajdę swą wiarę.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Moja poezja

Te myśli długo leżały,
na półce kurzem pokryte,
uśpione przez pajęczynę,
nieznane, skromne i skryte.

I tak by pewnie leżały,
jak księgi oczu spragnione,
lecz los ich kolej odmienił
i kazał odkurzyć te strony.

Ktoś zaczął robić porządki
i promyk słońca zawitał,
a myśli zleżałe odżyły,
jak kwiaty wiosną odkryte.

Te myśli zapisane wierszem,
z trudem omijają przeszkody,
choć płyną wartkim potokiem,
wciąż pragną pełnej swobody.

Czy dotrą do prądu poezji?
Dopłyną na wody głębokie?
A może targane wichrem,
nie wejdą na morze szerokie.

środa, 11 lipca 2007

Zjazd koleżeński

Po raz kolejny z początkiem lata,
zjeżdża się grono dawnych kolegów.
Starsi panowie chcą powspominać,
oraz policzyć swoje szeregi.

Szkolne przyjaźnie długo przetrwały,
nie raz poddane niełatwej próbie,
wtedy gdy rozum był już ospały,
bo się kurzyło w niejednym czubie.

Każdy przyjeżdża ze swą małżonką,
by mieć oparcie w drugiej połowie,
która go trąca, gdy przeholuje,
a promienieje, jak dobrze powie.

Do późnych godzin siedzą przy stole,
o dawnych czasach opowiadają,
spraw politycznych nie dotykają,
bo pewnie różne opinie mają.

A dzień po nocy już trochę inny,
bo czasem serce troszeczkę boli.
Przy pożegnaniu się umawiają
na rok następny- gdy los pozwoli.
Swoim kolegom-autor.

wtorek, 10 lipca 2007

Miesiąc miodowy

Dziś już nie będzie żadnej nagrody,
już się zakończył miesiąc miodowy.
Odpocznij trochę od tej roboty,
ciągle ci w głowie te same psoty.

Trzeba popatrzeć na świat szeroki,
a czasem dobrze także na boki.
Bo gdy za często patrzysz na złoto,
to miłym staje się nawet błoto.

Może wystarczy już tej wygody,
trzeba by skrócić okres godowy.
Każde uczucie trzeba dozować,
z umiarem trzeba też się miłować.

Nadmiar rozkoszy to już cierpienie,
a jedna miłość naszym więzieniem?
Trzeba się zbierać, jedziemy rano,
ja także czasem chcę pobyć sama.

poniedziałek, 9 lipca 2007

Bogata-ballada

Żyła raz sobie pewna dziewczyna,
była uczciwa oraz bogata.
Jedno ją tylko trochę smuciło,
bo miała już swoje lata.

Dużo też było chętnych do ręki,
często z kwiatami czekali,
lecz ona ciągle nie była pewna,
czy ją,czy pieniądz kochali?

By poznać prawdę poszła do wróżki,
ta przed nią kulę odkrywa
i powiedziała, ale niepewnie,
by się mamony pozbyła.

Tak też zrobiła, ale częściowo,
bo tak naiwna nie była,
puściła plotkę o swojej nędzy
i się łachmanem nakryła.

Pozostał tylko jeden wielbiciel,
ten jej jedyny kochany,
ale niepewność ciągle zostanie,
czy on uczciwy,czy cwany?

piątek, 6 lipca 2007

Głodówka w szpitalu

Leżą panowie w białych fartuchach,
leżą samotnie na oddzielnej sali,
nie mogą przecież leżeć z chorymi,
bo tamci by się ze śmiechu zsikali.

Jak tu głodować, gdy pacjent zjada
same specjały z kuchni szpitalnej,
choć na sam widok takich frykasów,
nie żal głodować w misji specjalnej.

Nie ma kto leczyć tych ciężko chorych,
bo tych z nadzieją- już wypisano,
a przy lekarzach też trzeba chodzić,
by im broń Boże, nic się nie stało.

Pielęgniareczki są pod pałacem,
pani Prezydent wikt im rozdaje,
tam atmosfera jak na pikniku,
a tu w szpitalu cisza została.

Co ma powiedzieć zwykły emeryt,
Który swe składki dawał przez lata,
gdy go przewożą na inny szpital,
bo tu już tylko można pozamiatać.
E.G.

niedziela, 1 lipca 2007

Męskie przybory

To, co napiszę i tak wszyscy wiedzą,
lecz tego nie mówią, bo pewnie się wstydzą.
Bo Stwórca, który do żartów nie skory,
rozmyślnie ułożył męskie przybory.

Wysokich obdarzył wzrostem i urodą,
dlatego wybrali górną przegrodę.
To, co znaleźli, to szybko schowali,
by ci co na dole, z nich się nie śmiali.

A mali chociaż nie sięgali szczytu,
znalazłszy przybory, jęknęli z zachwytu.
O średnich chyba nie warto wspominać,
o ich wyczynach chichoczą dziewczyny.

A wszystkim innym mówię, że pora,
byście zadbali o swoje przybory.
Bo każde narzędzie szybko się zużywa,
gdy w wielu miejscach się go używa.