Nadmorskie plaże są takie smutne,
gdy nie ma na nich opalonych ludzi,
grup kolonijnych, lepionych zamków
i wracających rybackich łodzi.
Nie widać dużo par zakochanych,
gdy podziwiają wzburzone fale,
pewnie w zaciszu swojej kwatery,
książki czytają, albo się kochają.
Nawet miasteczko nie jest wesołe;
smutne koniki tęsknią do dzieci,
a pani w kasie co chwilę ziewa,
bo nie ma ruchu, sezon ucieka.
Tylko w lokalach jest więcej ludzi,
swoją kondycję tu można sprawdzić,
w domu wypiją pierwsze pół litra,
a tu trafiają, aby się doprawić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz