piątek, 17 kwietnia 2009

czterdzieści lat


Dziś czterdzieści lat minęło,
gdy wzięliśmy się za ręce
i poszliśmy jedną drogą
w deszczu, w zimnie, czasem
w słońcu.

Dzieci stały się dojrzałe,
wnuki już żegnają wiosnę,
a mnie starość płata figle,
zsyła czasem sny z młodości.

Gdzieś te lata uleciały,
tak jak chmury wiatrem
gnane,
zostawiły swoje znaki,
wybieliły nasze skronie.

E.G.04.2009.

piątek, 3 kwietnia 2009

Szary człowiek

Idziesz powoli w nieznanym
tłumie,
szarym jak dzień jesienny,
myślisz o domu chorobie
dziecka
i o pustej kieszeni.
W pracy uśmiechy też się
skończyły,
nastały dni ponure,
już nie ma śmiechu,
gdy twoim ratom urosły
lwie pazury.
Lecz może słońce kiedyś
zaświeci,
wygładzi smutne czoło,
a czarne chmury wietrzyk
rozgoni
i znów będzie nadzieja.
E.G.04.2009.