Idziesz powoli w nieznanym
tłumie,
szarym jak dzień jesienny,
myślisz o domu chorobie
dziecka
i o pustej kieszeni.
W pracy uśmiechy też się
skończyły,
nastały dni ponure,
już nie ma śmiechu,
gdy twoim ratom urosły
lwie pazury.
Lecz może słońce kiedyś
zaświeci,
wygładzi smutne czoło,
a czarne chmury wietrzyk
rozgoni
i znów będzie nadzieja.
E.G.04.2009.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz