Czy zostawię inne ślady,
oprócz murów i betonu,
czy ktoś będzie mnie pamiętał,
oprócz dzieci i mojej żony?
Może miłość mnie wspomoże,
pośle znak swoim promieniem,
bo jest ciągle w moim sercu
i nikt tego nie odmieni.
Jakie ślady pozostawię
na piaszczystej mojej drodze?
Ślady pewnie deszcz rozmyje,
wiatr zawieje znaki moje.
E.G. 2007.
Prześlij mi uśmiech podniebna drogą, prześlij go wiatrem, a nawet deszczem, będzie on dla mnie wielką nagrodą... Może go spotkasz w czytanych wierszach.
piątek, 28 grudnia 2007
poniedziałek, 24 grudnia 2007
Choinka
Skromna jest u mnie choinka
i nie świecą się światełka,
przykucnęła na stojaku,
jakby bała się człowieka.
Smutna jest moja choinka,
nie ma w niej zapachu drzewa,
nie pamięta mowy lasu,
na niej nigdy ptak nie śpiewał.
Szkoda mi malutkich drzewek,
pewnie to są leśne dzieci,
które się zabiera matkom?
-by zapalić na nich świeczki.
Może przejdę się na spacer
w pierwsze święto po obiedzie
i przyniosę zapach lasu,
-pod choinkę go położę.
E.G. 24.12.2007.
i nie świecą się światełka,
przykucnęła na stojaku,
jakby bała się człowieka.
Smutna jest moja choinka,
nie ma w niej zapachu drzewa,
nie pamięta mowy lasu,
na niej nigdy ptak nie śpiewał.
Szkoda mi malutkich drzewek,
pewnie to są leśne dzieci,
które się zabiera matkom?
-by zapalić na nich świeczki.
Może przejdę się na spacer
w pierwsze święto po obiedzie
i przyniosę zapach lasu,
-pod choinkę go położę.
E.G. 24.12.2007.
niedziela, 23 grudnia 2007
Wieczór wigilijny
Mniej jest ludzi na ulicach,
zwolna cichnie miejski gwar,
jeszcze nie ma naszej gwiazdki,
ale czuć tej nocy czar.
W wielu domach widać lampki,
oświetlają drzewka młode,
dają znaki przez firanki,
by Mikołaj znalazł drogę.
W oknach widać twarze dzieci,
jak zerkają w stronę nieba,
wypatrują tamtej gwiazdki,
tej, co była za Heroda.
Wzeszła gwiazdka wigilijna,
już zaczyna się wieczerza,
trzeba zacząć od opłatka,
później śpiewać o pasterzach...
E.G.2007.
zwolna cichnie miejski gwar,
jeszcze nie ma naszej gwiazdki,
ale czuć tej nocy czar.
W wielu domach widać lampki,
oświetlają drzewka młode,
dają znaki przez firanki,
by Mikołaj znalazł drogę.
W oknach widać twarze dzieci,
jak zerkają w stronę nieba,
wypatrują tamtej gwiazdki,
tej, co była za Heroda.
Wzeszła gwiazdka wigilijna,
już zaczyna się wieczerza,
trzeba zacząć od opłatka,
później śpiewać o pasterzach...
E.G.2007.
środa, 19 grudnia 2007
Stajenka
Biedna jest Twoja stajenka
i nie widać w niej aniołów,
tylko matka cię przytula,
przy niej Święty Józef stoi.
Za to w niebie-radość wielka,
że się Boży Syn narodził,
jeszcze nie wie, co go czeka,
jakie będą jego drogi?
Gwiazdka świeci coraz jaśniej,
trzech monarchów naraz wchodzi,
jak przed władcą się kłaniają,
bo się nowy król narodził.
Nie ma śladu po królestwach,
po świątyniach i obrazach,
lecz stajenka ciągle żywa,
bo w niej leży-Synek Boży.
E.G.12.2007.
i nie widać w niej aniołów,
tylko matka cię przytula,
przy niej Święty Józef stoi.
Za to w niebie-radość wielka,
że się Boży Syn narodził,
jeszcze nie wie, co go czeka,
jakie będą jego drogi?
Gwiazdka świeci coraz jaśniej,
trzech monarchów naraz wchodzi,
jak przed władcą się kłaniają,
bo się nowy król narodził.
Nie ma śladu po królestwach,
po świątyniach i obrazach,
lecz stajenka ciągle żywa,
bo w niej leży-Synek Boży.
E.G.12.2007.
poniedziałek, 17 grudnia 2007
Gdzie byłeś Mikołaju?
Gdzie byłeś Mikołaju,
gdy ja byłem mały,
nie mogłeś mnie odnaleźć
czy bałeś się wystrzałów?
A może nie wiedziałeś,
że tam są biedne dzieci,
lub zakaz wstępu miałeś,
do tej wojennej strefy?
Czy miałem ja choinkę,
gdy przychodziły święta?
Chyba byłem zbyt mały,
bo świąt też nie pamiętam.
Teraz już moja wnuczka
czeka na Mikołaja,
choć dzieci w jej przedszkolu,
prawdy się domyślają.
E.G.11.2007.
gdy ja byłem mały,
nie mogłeś mnie odnaleźć
czy bałeś się wystrzałów?
A może nie wiedziałeś,
że tam są biedne dzieci,
lub zakaz wstępu miałeś,
do tej wojennej strefy?
Czy miałem ja choinkę,
gdy przychodziły święta?
Chyba byłem zbyt mały,
bo świąt też nie pamiętam.
Teraz już moja wnuczka
czeka na Mikołaja,
choć dzieci w jej przedszkolu,
prawdy się domyślają.
E.G.11.2007.
piątek, 14 grudnia 2007
Sen
Nocą przyszłaś moja miła,
snem uroczym obdarzyłaś,
ust dotykiem powitałaś
i do ucha wyszeptałaś.
Przytul szybko mój kochany,
mamy tylko czas do rana,
bo gdy zorza jutro wstanie,
nic już po mnie nie zostanie.
Pomarzymy nocą ciemną,
że mnie kochasz, jesteś ze mną,
że na zawsze pozostaniesz,
nawet, kiedy słońce wstanie.
Słońce wstało letnim rankiem,
nie ma śladu po kochance,
tylko żona przez sen mówi;
przytul się do mnie- kochany.
E.G.12.2007
snem uroczym obdarzyłaś,
ust dotykiem powitałaś
i do ucha wyszeptałaś.
Przytul szybko mój kochany,
mamy tylko czas do rana,
bo gdy zorza jutro wstanie,
nic już po mnie nie zostanie.
Pomarzymy nocą ciemną,
że mnie kochasz, jesteś ze mną,
że na zawsze pozostaniesz,
nawet, kiedy słońce wstanie.
Słońce wstało letnim rankiem,
nie ma śladu po kochance,
tylko żona przez sen mówi;
przytul się do mnie- kochany.
E.G.12.2007
wtorek, 11 grudnia 2007
Nie wierzą
Jeden pisywał hasła na ścianie,
Drugi popijał patykiem pisane.
Dzisiaj obydwaj już weterani,
nie wierzą w to, co pisane.
Siedzą i myślą o swoim życiu
pod dawną z hasłami ścianą;
jeden rozmyśla o swych napisach,
drugi wspomina kaca nad ranem.
Na jednej ławce los ich posadził
i zdrowiem równo podzielił,
emerytury w starym portfelu,
zapracowali dawni koledzy.
Już się nie kłócą o politykę,
teraz podobne już mają zdania,
a tamte hasła są tyle warte,
co napis patykiem pisany.
E.G.
Drugi popijał patykiem pisane.
Dzisiaj obydwaj już weterani,
nie wierzą w to, co pisane.
Siedzą i myślą o swoim życiu
pod dawną z hasłami ścianą;
jeden rozmyśla o swych napisach,
drugi wspomina kaca nad ranem.
Na jednej ławce los ich posadził
i zdrowiem równo podzielił,
emerytury w starym portfelu,
zapracowali dawni koledzy.
Już się nie kłócą o politykę,
teraz podobne już mają zdania,
a tamte hasła są tyle warte,
co napis patykiem pisany.
E.G.
niedziela, 9 grudnia 2007
Zakreśliłem koło
Zakreśliłem prawie koło;
ale słońce ciągle wstaje,
czas ucieka coraz szybciej,
naznaczając moje ciało.
Chciałbym jeszcze coś zobaczyć
w każdym dniu mi darowanym,
cieszyć oczy krajobrazem,
brodzić wolno w morskiej pianie.
Chcę odrzucić moje troski,
bo i tak losu nie zmienią,
trzeba cenić każdą chwile
wiosną, latem czy jesienią.
Zawsze czekam, nawet tęsknię,
kiedy znowu przyjdzie wiosna,
wtedy moje czarne myśli,
znowu staną się radosne.
E.G.
ale słońce ciągle wstaje,
czas ucieka coraz szybciej,
naznaczając moje ciało.
Chciałbym jeszcze coś zobaczyć
w każdym dniu mi darowanym,
cieszyć oczy krajobrazem,
brodzić wolno w morskiej pianie.
Chcę odrzucić moje troski,
bo i tak losu nie zmienią,
trzeba cenić każdą chwile
wiosną, latem czy jesienią.
Zawsze czekam, nawet tęsknię,
kiedy znowu przyjdzie wiosna,
wtedy moje czarne myśli,
znowu staną się radosne.
E.G.
sobota, 8 grudnia 2007
Fotografia mojej klasy
Patrzę na grupę dzieci
na starej fotografii,
szukam małego chłopca
z trzeciej czy czwartej klasy.
Nie ma go na tym zdjęciu,
bo nie był wtedy w szkole,
może miał brzydki ubiór
albo był wtedy chory.
Spotykam swych kolegów
i wtedy wspominamy,
ale już nie ma śpiewu
nad brzegiem naszej Narwi.
Tak sobie czasem marzę,
by ujrzeć wszystkich razem,
siedzących w starych ławkach,
w których są kałamarze.
E.G.
na starej fotografii,
szukam małego chłopca
z trzeciej czy czwartej klasy.
Nie ma go na tym zdjęciu,
bo nie był wtedy w szkole,
może miał brzydki ubiór
albo był wtedy chory.
Spotykam swych kolegów
i wtedy wspominamy,
ale już nie ma śpiewu
nad brzegiem naszej Narwi.
Tak sobie czasem marzę,
by ujrzeć wszystkich razem,
siedzących w starych ławkach,
w których są kałamarze.
E.G.
środa, 5 grudnia 2007
Roraty
W noc grudniową, tuż nad
ranem,
idą dzieci niewyspane,
lecz o dziwo-uśmiechnięte,
jakby szły na jakieś
święto.
Z nimi idą babcie, mamy,
też leciutko niewyspane.
Ale idą raźnym krokiem,
by na Dziecię czekać w mroku.
Wszyscy idą do kościoła,
choć głos dzwonu ich nie woła.
Widać ludzi z każdej strony,
palą świece i lampiony.
Nie czekają na premiera,
na artystę, prezentera.
Do nich przyjdzie biedne Dziecię,
co przychodzi od stuleci.
E.G.
ranem,
idą dzieci niewyspane,
lecz o dziwo-uśmiechnięte,
jakby szły na jakieś
święto.
Z nimi idą babcie, mamy,
też leciutko niewyspane.
Ale idą raźnym krokiem,
by na Dziecię czekać w mroku.
Wszyscy idą do kościoła,
choć głos dzwonu ich nie woła.
Widać ludzi z każdej strony,
palą świece i lampiony.
Nie czekają na premiera,
na artystę, prezentera.
Do nich przyjdzie biedne Dziecię,
co przychodzi od stuleci.
E.G.
sobota, 1 grudnia 2007
Nie odgaduj
Czy odgadniesz moje myśli,
gdy ci patrzę w oczy,
czy odgadniesz me marzenia,
przychodzące nocą?
Myślę czasem, by otworzyć
swego serca skrytą stronę,
ale myśli tam schowane,
lepiej niech będą uśpione.
Każdy ma swoje marzenia
i wspomnienia swej młodości,
lepiej jednak nie odkrywać
dawnych kart z przeszłości.
Teraz jestem twoją żoną
i wiem dobrze, co to znaczy,
lecz są chwilę, kiedy marzę,
że życie biegnie inaczej.
E.G.
gdy ci patrzę w oczy,
czy odgadniesz me marzenia,
przychodzące nocą?
Myślę czasem, by otworzyć
swego serca skrytą stronę,
ale myśli tam schowane,
lepiej niech będą uśpione.
Każdy ma swoje marzenia
i wspomnienia swej młodości,
lepiej jednak nie odkrywać
dawnych kart z przeszłości.
Teraz jestem twoją żoną
i wiem dobrze, co to znaczy,
lecz są chwilę, kiedy marzę,
że życie biegnie inaczej.
E.G.
Subskrybuj:
Posty (Atom)