Myślę o was, kiedy patrzę
na skromniutki krzyż brzozowy
i na znicze, które pragną,
swoje ciepło zmienić w słowa.
Widzę ciebie mały chłopcze,
kiedy biegniesz do ataku,
gdy się czołgasz kanałami,
może nawet cicho płaczesz.
Nie dla ciebie lata młode
i miłości pierwsze tchnienie,
ale hełm ciężki na głowie
i opaska na ramieniu.
Gdzie zginąłeś?-nie wiadomo,
pewnie jeszcze pożyć chciałeś,
a twa matka ,jak ją miałeś,
długo jeszcze w oknie stała?
Ci co dzieciom broń rozdali,
chyba dzieci swych nie mieli,
bo jak można skazać dziecko,
kiedy można je ocalić..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz