środa, 22 sierpnia 2007

Wataha

Szepczą i węszą, knują, szkalują,
już się szykują, swój łup szacują.

Krążą wokoło, patrzą z ciemności,
oczy im błyszczą w wilczej radości.

Ogień jest mały, zaraz wygaśnie,
człowiek zmęczony , za chwilę zaśnie.

Wtedy wyskoczą całą gromadą,
rozszarpią wszystko, resztki zostawią.

Gdy mało będzie jednego łupu,
skoczą do gardeł swoich przyjaciół.

Zmęczonych walką też sen powali,
a ich ognisko kiedyś się dopali.

Brak komentarzy: