Patrzę na śpiące niemowlę,
gdy uśmiecha się do siebie,
-może bawi się z Aniołkiem
lub wspomina pobyt w Niebie?
Budzę w sobie inny wymiar,
kiedy robię coś dobrego;
przekazuję gest życzliwy
lub przyjazne ciepłe słowa.
Wtedy staję się radosny,
zapominam o zmartwieniach,
każdy zakręt się prostuje
i znikają czarne cienie.
Lecz nie zawsze taki jestem,
bo i wiatr mi dmucha w oczy,
wtedy miłość gdzieś umyka,
i zwyczajny dzień przychodzi.
E.G.2008.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz