Siedzę w fotelu i trochę marzę:
że idę teraz nieznanym szlakiem,
pozdrawiam ludzi, poznaję miejsca,
zaczynam życie z zerowym czasem.
Nie mam przeszłości ani pamięci,
bo czas pracuje tylko do przodu,
nie wiem kim byłem i co robiłem,
nie znam języka ani narodu.
Nie wiem, czy kiedyś kogoś kochałem,
czy miałem żonę i swoje dzieci,
a może kogoś w życiu skrzywdziłem,
co zostawiłem w nieznanym świecie?
I w tym momencie przestałem marzyć,
wolę pamiętać to moje słońce,
nawet gdy przyjdzie jakaś choroba,
chciałbym poznawać ludzi do końca.
E.G.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz