Jeszcze nie widać babiego lata,
a zwykłe lato szybko odchodzi,
ciągnie za sobą jesienną słotę,
i biednych ludzi karze powodźą.
Ale ta powódź jest mało ważna,
bo się szykują wielkie igrzyska,
które pokażą, kto w nich zwycięży
i kto zabierze dla siebie wszystko.
Już wyruszają pierwsi rycerze
i jak na wrogów obelgi miotają,
jakby badali, czy oni czasem,
nieznanych haków nie ukrywają.
Runą na siebie z wielkim łoskotem,
jakby to była walka o życie,
w której na pewno wielu ich zginie,
ale nie zginą, ci co na szczycie.
Później się przejdą, policzą straty,
a może nawet dojdą do zgody,
oddadzą honor swoim poległym,
i znów przemówią w imieniu
narodu..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz