poniedziałek, 17 listopada 2008

Wiatry

Z której strony wiatry wieją
i nienawiść u nas sieją?
Zadaj sobie to pytanie,
gdy wybranym już
zostaniesz.

czwartek, 13 listopada 2008

Perełeczka


Przytul się do mego serca
mała perełeczko,
może wtedy szybciej
zaśniesz
w maleńkim łóżeczku.

Do snu Babcia Ci zanuci,
o dwóch kotkach małych,
które zawsze, gdy
zasypiasz,
będą Ci mruczały.
E.G.2008.

niedziela, 9 listopada 2008

Czarne chmury


Jak wygonić czarne
chmury,
rozweselić Twoje
oczy,
jak odnaleźć urok
słońca
w środku chłodnej
nocy?

Może słowa moje
znajdą,
promień światła z lat
odległych
i wygładzą Twoje
czoło,
przywracając czas
nadziei?
E.G.2008.

czwartek, 30 października 2008

Antosia


Ciężko stać na nogach,
jeszcze trudniej chodzić,
ciągle się przewracam,
na swej pierwszej drodze.

Nawet mały paproch
jest dla mnie przeszkodą,
już mnie wszystko boli,
a najwięcej nogi.

Mama bije brawo,
babcia się uśmiecha,
radość w całym domu,
a mnie chce się płakać.

Chociaż często padam,
ale zawsze wstaję,
oby to nie stało,
się moim zwyczajem.
E.G.2008.

środa, 29 października 2008

Przestrzeń


Patrzę w przestrzeń tajemniczą,
jakbym szukał swego cienia,
i przechodził z białą laską,
po nieznanych mi kamieniach.

Czy ktoś poda mi swą rękę,
kiedy wejdę w nocy progi,
poprowadzi nad przepaścią
i opatrzy bose nogi?

Co mnie czeka w tej dolinie,
kiedy słońce wzrok mi zwróci,
czy „mój pasterz” mnie rozpozna
i dołączy do swych dzieci?
E.G.2008.

piątek, 24 października 2008

Na podniebnym szlaku



Dotyk Twojej drobnej dłoni,
jest jak ciepłe czułe słowa,
a spojrzenie Twoich oczu
tuli moje sny o Tobie.

Może kiedyś polecimy,
do krainy naszych marzeń,
zostawimy nasze troski
już w innym wymiarze..

Może los połączy drogi
na podniebnym szlaku,
a Twój uśmiech mnie
odnajdzie i zatrzyma
w czasie.
E.G.2008.

poniedziałek, 20 października 2008

Dni zadumy


Pierwszy Listopad szybko się
zbliża,
przychodzą chwile cichej
zadumy,
przeglądam stare, pożółkłe
zdjęcia
i czuję przy tym jakiś dziwny
smutek.

Długo oglądam twarze moich
dziadków,
którzy odeszli, gdy byłem
mały,
po wielu latach zdobyłem
zdjęcie,
szkoda, że późno- tak ich
poznałem.

Dziadek urodził się w dniach
powstania,
umierał w czasie wschodniej
ofensywy.
Gdy go chowali, padały
bomby,
budząc umarłych, zabijając
żywych.

Babcia na innym leży
cmentarzu,
wśród swej rodziny-córki
i zięcia,
już jeden wnuczek do niej
dołączył,
grono rodzinne jeszcze
powiększył.

To tylko jedno z wielu moich
wspomnień,
choć nie mam dużo starych
fotografii,
chciałbym gdzieś zdobyć jeszcze
jakieś zdjęcia,
drugiego Dziadka i drugiej mojej
Babci.
E.G.2008.