Dziś czterdzieści lat minęło,
gdy wzięliśmy się za ręce
i poszliśmy jedną drogą
w deszczu, w zimnie, czasem
w słońcu.
Dzieci stały się dojrzałe,
wnuki już żegnają wiosnę,
a mnie starość płata figle,
zsyła czasem sny z młodości.
Gdzieś te lata uleciały,
tak jak chmury wiatrem
gnane,
zostawiły swoje znaki,
wybieliły nasze skronie.
E.G.04.2009.
