Patrzę i słucham, widzę i czuję,
coś we mnie pęka, coś się buntuje;
W białym okienku oglądam życie,
inne niż moje, w ciągłym rozkwicie.
Ludzie się śmieją, nic ich nie boli,
bo tam gdzie tańczą, zabrakło chorych.
Może ja żyję w innym wymiarze,
gdzie nikt nie śpiewa, ale się skarży?
Przez okno widzę brudną ulicę,
starą kobietę w czarnej spódnicy.
Nikt tu nie tańczy, nikt też nie śpiewa,
a po robocie, w domu się chowa.
Później ogląda białe okienko,
podziwia taniec pięknej panienki..
E.G.2008.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz