Gdzie byłeś Mikołaju,
gdy ja byłem mały,
nie mogłeś mnie odnaleźć
czy bałeś się wystrzałów?
A może nie wiedziałeś,
że tam są biedne dzieci,
lub zakaz wstępu miałeś,
do tej wojennej strefy?
Czy miałem ja choinkę,
gdy przychodziły święta?
Chyba byłem zbyt mały,
bo świąt też nie pamiętam.
Teraz już moja wnuczka
czeka na Mikołaja,
choć dzieci w jej przedszkolu,
prawdy się domyślają.
E.G.11.2007.
Prześlij mi uśmiech podniebna drogą, prześlij go wiatrem, a nawet deszczem, będzie on dla mnie wielką nagrodą... Może go spotkasz w czytanych wierszach.
poniedziałek, 17 grudnia 2007
piątek, 14 grudnia 2007
Sen
Nocą przyszłaś moja miła,
snem uroczym obdarzyłaś,
ust dotykiem powitałaś
i do ucha wyszeptałaś.
Przytul szybko mój kochany,
mamy tylko czas do rana,
bo gdy zorza jutro wstanie,
nic już po mnie nie zostanie.
Pomarzymy nocą ciemną,
że mnie kochasz, jesteś ze mną,
że na zawsze pozostaniesz,
nawet, kiedy słońce wstanie.
Słońce wstało letnim rankiem,
nie ma śladu po kochance,
tylko żona przez sen mówi;
przytul się do mnie- kochany.
E.G.12.2007
snem uroczym obdarzyłaś,
ust dotykiem powitałaś
i do ucha wyszeptałaś.
Przytul szybko mój kochany,
mamy tylko czas do rana,
bo gdy zorza jutro wstanie,
nic już po mnie nie zostanie.
Pomarzymy nocą ciemną,
że mnie kochasz, jesteś ze mną,
że na zawsze pozostaniesz,
nawet, kiedy słońce wstanie.
Słońce wstało letnim rankiem,
nie ma śladu po kochance,
tylko żona przez sen mówi;
przytul się do mnie- kochany.
E.G.12.2007
wtorek, 11 grudnia 2007
Nie wierzą
Jeden pisywał hasła na ścianie,
Drugi popijał patykiem pisane.
Dzisiaj obydwaj już weterani,
nie wierzą w to, co pisane.
Siedzą i myślą o swoim życiu
pod dawną z hasłami ścianą;
jeden rozmyśla o swych napisach,
drugi wspomina kaca nad ranem.
Na jednej ławce los ich posadził
i zdrowiem równo podzielił,
emerytury w starym portfelu,
zapracowali dawni koledzy.
Już się nie kłócą o politykę,
teraz podobne już mają zdania,
a tamte hasła są tyle warte,
co napis patykiem pisany.
E.G.
Drugi popijał patykiem pisane.
Dzisiaj obydwaj już weterani,
nie wierzą w to, co pisane.
Siedzą i myślą o swoim życiu
pod dawną z hasłami ścianą;
jeden rozmyśla o swych napisach,
drugi wspomina kaca nad ranem.
Na jednej ławce los ich posadził
i zdrowiem równo podzielił,
emerytury w starym portfelu,
zapracowali dawni koledzy.
Już się nie kłócą o politykę,
teraz podobne już mają zdania,
a tamte hasła są tyle warte,
co napis patykiem pisany.
E.G.
niedziela, 9 grudnia 2007
Zakreśliłem koło
Zakreśliłem prawie koło;
ale słońce ciągle wstaje,
czas ucieka coraz szybciej,
naznaczając moje ciało.
Chciałbym jeszcze coś zobaczyć
w każdym dniu mi darowanym,
cieszyć oczy krajobrazem,
brodzić wolno w morskiej pianie.
Chcę odrzucić moje troski,
bo i tak losu nie zmienią,
trzeba cenić każdą chwile
wiosną, latem czy jesienią.
Zawsze czekam, nawet tęsknię,
kiedy znowu przyjdzie wiosna,
wtedy moje czarne myśli,
znowu staną się radosne.
E.G.
ale słońce ciągle wstaje,
czas ucieka coraz szybciej,
naznaczając moje ciało.
Chciałbym jeszcze coś zobaczyć
w każdym dniu mi darowanym,
cieszyć oczy krajobrazem,
brodzić wolno w morskiej pianie.
Chcę odrzucić moje troski,
bo i tak losu nie zmienią,
trzeba cenić każdą chwile
wiosną, latem czy jesienią.
Zawsze czekam, nawet tęsknię,
kiedy znowu przyjdzie wiosna,
wtedy moje czarne myśli,
znowu staną się radosne.
E.G.
sobota, 8 grudnia 2007
Fotografia mojej klasy
Patrzę na grupę dzieci
na starej fotografii,
szukam małego chłopca
z trzeciej czy czwartej klasy.
Nie ma go na tym zdjęciu,
bo nie był wtedy w szkole,
może miał brzydki ubiór
albo był wtedy chory.
Spotykam swych kolegów
i wtedy wspominamy,
ale już nie ma śpiewu
nad brzegiem naszej Narwi.
Tak sobie czasem marzę,
by ujrzeć wszystkich razem,
siedzących w starych ławkach,
w których są kałamarze.
E.G.
na starej fotografii,
szukam małego chłopca
z trzeciej czy czwartej klasy.
Nie ma go na tym zdjęciu,
bo nie był wtedy w szkole,
może miał brzydki ubiór
albo był wtedy chory.
Spotykam swych kolegów
i wtedy wspominamy,
ale już nie ma śpiewu
nad brzegiem naszej Narwi.
Tak sobie czasem marzę,
by ujrzeć wszystkich razem,
siedzących w starych ławkach,
w których są kałamarze.
E.G.
środa, 5 grudnia 2007
Roraty
W noc grudniową, tuż nad
ranem,
idą dzieci niewyspane,
lecz o dziwo-uśmiechnięte,
jakby szły na jakieś
święto.
Z nimi idą babcie, mamy,
też leciutko niewyspane.
Ale idą raźnym krokiem,
by na Dziecię czekać w mroku.
Wszyscy idą do kościoła,
choć głos dzwonu ich nie woła.
Widać ludzi z każdej strony,
palą świece i lampiony.
Nie czekają na premiera,
na artystę, prezentera.
Do nich przyjdzie biedne Dziecię,
co przychodzi od stuleci.
E.G.
ranem,
idą dzieci niewyspane,
lecz o dziwo-uśmiechnięte,
jakby szły na jakieś
święto.
Z nimi idą babcie, mamy,
też leciutko niewyspane.
Ale idą raźnym krokiem,
by na Dziecię czekać w mroku.
Wszyscy idą do kościoła,
choć głos dzwonu ich nie woła.
Widać ludzi z każdej strony,
palą świece i lampiony.
Nie czekają na premiera,
na artystę, prezentera.
Do nich przyjdzie biedne Dziecię,
co przychodzi od stuleci.
E.G.
sobota, 1 grudnia 2007
Nie odgaduj
Czy odgadniesz moje myśli,
gdy ci patrzę w oczy,
czy odgadniesz me marzenia,
przychodzące nocą?
Myślę czasem, by otworzyć
swego serca skrytą stronę,
ale myśli tam schowane,
lepiej niech będą uśpione.
Każdy ma swoje marzenia
i wspomnienia swej młodości,
lepiej jednak nie odkrywać
dawnych kart z przeszłości.
Teraz jestem twoją żoną
i wiem dobrze, co to znaczy,
lecz są chwilę, kiedy marzę,
że życie biegnie inaczej.
E.G.
gdy ci patrzę w oczy,
czy odgadniesz me marzenia,
przychodzące nocą?
Myślę czasem, by otworzyć
swego serca skrytą stronę,
ale myśli tam schowane,
lepiej niech będą uśpione.
Każdy ma swoje marzenia
i wspomnienia swej młodości,
lepiej jednak nie odkrywać
dawnych kart z przeszłości.
Teraz jestem twoją żoną
i wiem dobrze, co to znaczy,
lecz są chwilę, kiedy marzę,
że życie biegnie inaczej.
E.G.
Subskrybuj:
Posty (Atom)