piątek, 13 lipca 2007

Chciałem być

Chciałem zawsze być mądry,
szybko dążyć do celu,
gardzić tymi co za mną,
nie być jednym z tych wielu.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie,
jak zwykłego człowieka,
który idzie powoli,
a dochodzi do celu.

Chciałem zawsze być piękny,
być zdobywcą na drodze,
miłość mierzyć do ciała,
kroczyć prosto po lodzie.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Chciałem też być bogaczem,
dostać wszystko na tacy,
lecz jednego się bałem,
zwykłej codziennej pracy.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Lecz Ty na mnie spojrzałeś,
i Twa wola nie taka,
zamiast stworzyć kwiatuszek,
to stworzyłeś pijaka.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Jednak dałeś nadzieję,
wymierzając mi karę,
może, kiedy powstanę,
znów odnajdę swą wiarę.

Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Moja poezja

Te myśli długo leżały,
na półce kurzem pokryte,
uśpione przez pajęczynę,
nieznane, skromne i skryte.

I tak by pewnie leżały,
jak księgi oczu spragnione,
lecz los ich kolej odmienił
i kazał odkurzyć te strony.

Ktoś zaczął robić porządki
i promyk słońca zawitał,
a myśli zleżałe odżyły,
jak kwiaty wiosną odkryte.

Te myśli zapisane wierszem,
z trudem omijają przeszkody,
choć płyną wartkim potokiem,
wciąż pragną pełnej swobody.

Czy dotrą do prądu poezji?
Dopłyną na wody głębokie?
A może targane wichrem,
nie wejdą na morze szerokie.

środa, 11 lipca 2007

Zjazd koleżeński

Po raz kolejny z początkiem lata,
zjeżdża się grono dawnych kolegów.
Starsi panowie chcą powspominać,
oraz policzyć swoje szeregi.

Szkolne przyjaźnie długo przetrwały,
nie raz poddane niełatwej próbie,
wtedy gdy rozum był już ospały,
bo się kurzyło w niejednym czubie.

Każdy przyjeżdża ze swą małżonką,
by mieć oparcie w drugiej połowie,
która go trąca, gdy przeholuje,
a promienieje, jak dobrze powie.

Do późnych godzin siedzą przy stole,
o dawnych czasach opowiadają,
spraw politycznych nie dotykają,
bo pewnie różne opinie mają.

A dzień po nocy już trochę inny,
bo czasem serce troszeczkę boli.
Przy pożegnaniu się umawiają
na rok następny- gdy los pozwoli.
Swoim kolegom-autor.

wtorek, 10 lipca 2007

Miesiąc miodowy

Dziś już nie będzie żadnej nagrody,
już się zakończył miesiąc miodowy.
Odpocznij trochę od tej roboty,
ciągle ci w głowie te same psoty.

Trzeba popatrzeć na świat szeroki,
a czasem dobrze także na boki.
Bo gdy za często patrzysz na złoto,
to miłym staje się nawet błoto.

Może wystarczy już tej wygody,
trzeba by skrócić okres godowy.
Każde uczucie trzeba dozować,
z umiarem trzeba też się miłować.

Nadmiar rozkoszy to już cierpienie,
a jedna miłość naszym więzieniem?
Trzeba się zbierać, jedziemy rano,
ja także czasem chcę pobyć sama.

poniedziałek, 9 lipca 2007

Bogata-ballada

Żyła raz sobie pewna dziewczyna,
była uczciwa oraz bogata.
Jedno ją tylko trochę smuciło,
bo miała już swoje lata.

Dużo też było chętnych do ręki,
często z kwiatami czekali,
lecz ona ciągle nie była pewna,
czy ją,czy pieniądz kochali?

By poznać prawdę poszła do wróżki,
ta przed nią kulę odkrywa
i powiedziała, ale niepewnie,
by się mamony pozbyła.

Tak też zrobiła, ale częściowo,
bo tak naiwna nie była,
puściła plotkę o swojej nędzy
i się łachmanem nakryła.

Pozostał tylko jeden wielbiciel,
ten jej jedyny kochany,
ale niepewność ciągle zostanie,
czy on uczciwy,czy cwany?

piątek, 6 lipca 2007

Głodówka w szpitalu

Leżą panowie w białych fartuchach,
leżą samotnie na oddzielnej sali,
nie mogą przecież leżeć z chorymi,
bo tamci by się ze śmiechu zsikali.

Jak tu głodować, gdy pacjent zjada
same specjały z kuchni szpitalnej,
choć na sam widok takich frykasów,
nie żal głodować w misji specjalnej.

Nie ma kto leczyć tych ciężko chorych,
bo tych z nadzieją- już wypisano,
a przy lekarzach też trzeba chodzić,
by im broń Boże, nic się nie stało.

Pielęgniareczki są pod pałacem,
pani Prezydent wikt im rozdaje,
tam atmosfera jak na pikniku,
a tu w szpitalu cisza została.

Co ma powiedzieć zwykły emeryt,
Który swe składki dawał przez lata,
gdy go przewożą na inny szpital,
bo tu już tylko można pozamiatać.
E.G.

niedziela, 1 lipca 2007

Męskie przybory

To, co napiszę i tak wszyscy wiedzą,
lecz tego nie mówią, bo pewnie się wstydzą.
Bo Stwórca, który do żartów nie skory,
rozmyślnie ułożył męskie przybory.

Wysokich obdarzył wzrostem i urodą,
dlatego wybrali górną przegrodę.
To, co znaleźli, to szybko schowali,
by ci co na dole, z nich się nie śmiali.

A mali chociaż nie sięgali szczytu,
znalazłszy przybory, jęknęli z zachwytu.
O średnich chyba nie warto wspominać,
o ich wyczynach chichoczą dziewczyny.

A wszystkim innym mówię, że pora,
byście zadbali o swoje przybory.
Bo każde narzędzie szybko się zużywa,
gdy w wielu miejscach się go używa.