środa, 27 kwietnia 2011

Nie żal odchodzić

Nie żal odchodzić, gdy
wicher wieje,
a mróz siarczysty kaleczy
lodem,
ale jest przykro, gdy słońce
grzeje,
i budzi całą piękną przyrodę.
W bramie kościoła świeże
Klepsydry,
z młodszego roku teraz
odeszli.
Czasem tak młodo, że chce
się płakać,
nad losem,który te życia
skreślił.
Teraz cmentarze świecą
bogactwem,
drogim marmurem zdobionym
złotem,
wskazują miejsca bogatych
zmarłych,
bo biedni cicho leżą pod
płotem..

Ziemia ich zrówna w jednym
szeregu,
staną bogaci i ludzie prości,
by się rozliczyć przed Wielkim
Sędzią,
ze swych uczynków i swych
słabości.
E.G.04.2011.

Brak komentarzy: