Starzeją się moje wierszyki,
ze smutkiem ten świat oglądają,
jak starcy na ławce przed domem,
co chwilę do wspomnień wracają.
Wspomnienia nie są te same:
wyblakły jak stare ubrania,
noszone przez długie lata
wyprane i spracowane.
Tylko dziecięce lata wyryły
się w mojej pamięci,
przychodzą i się pytają.
Jak żyjesz dziadku na
rencie?
E.G.10.2010.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz