sobota, 7 czerwca 2008

Wiatr w oczy


Nie mam żalu do
pogody,
że mi wiatrem w oczy
wieje,
zasypuje śniegiem
drogę,
więcej ziębi, a mniej
grzeje.
Pewnie jestem pyłkiem
marnym,
niewidocznym w tym
wszechświecie,
ale kiedyś ktoś mnie
stworzył,
i to Jego jestem
dzieckiem.
Ten mój świat odbieram
taki,
jaki jest mi darowany;
gdzie nie zawsze słońce
świeci,
ale są też huragany.
Jakie jest moje
zadanie,
które ktoś dla mnie
napisał
i czy będzie wykonane
na mej krętej drodze
życia?.
E.G.

Brak komentarzy: