Szedłem przez życie, a nawet
biegłem,
do chmur zdążałem, a byłem
karłem,
w chwili słabości nie byłem
sobą,
gdy byłem silny, czasami
łkałem.
W lustrze widziałem inne
oblicze,
wtedy wstydziłem się tego
lustra,
jednak nie mogłem od niego
uciec,
bo moja karta była ciągle
pusta.
Ktoś zaczął pisać na mojej
karcie,
usunął zapis w zmęczonej
głowie,
wskazał kierunek na mapie
życia
i dał mi wiarę na nowej
drodze.
E.G. marzec 2008.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz