niedziela, 14 września 2008

Nadzieja


Przychodzą czasem chwile
zwątpienia,
gdy ból z nieszczęściem wita
do bramy.
Przyroda wojnę nam
wypowiada,
zsyłając burzę i huragany.

Dużo w tym świecie dawnej
„Sodomy”,
ale też dużo jest sprawiedliwych.
Co zawinili ci biedni
ludzie,
że są karani wichrem lub
głodem?

A może nie jest to żadna
kara,
tylko wspomnienie dawnego
krzyża,
który cierpienie w miłość
zamienił,
a ból z nadzieją zawsze
nam zsyła.
E.G. 2008.

środa, 3 września 2008

Bieda

Ominęły mnie ordery,
ominęły mnie zaszczyty,
Ktoś mnie biedę podarował,
żebym sensu w życiu szukał.

Bieda tylko kocha biednych,
jak rzep czepia się ogona,
pewnie boi się bogactwa,
szuka słabych i zranionych.

Długo ze mną wędrowała,
trzeba przyznać, była wierna,
swoją miłość krępowała,
by nie stracić kawalera.

Teraz już się zestarzała,
nie jest taka uciążliwa,
jak kobieta, która woli
-swoje ciernie skrywać.
E.G. 2008.

piątek, 29 sierpnia 2008

Emeryt

Dawno już nie piję,
dawno już nie palę
-dusza pewnie lepsza,
tylko ciało stare..

Dzisiaj już na pewno
lepiej się prowadzę,
nadal jestem biedny,
choć za dużo ważę.

Pewnie jestem lepszy,
rzuciłem nałogi,
nawet te przyjemne,
też leżą odłogiem.

Starość mnie dotyka:
kochają choroby,
prąd i gaz drożeje
i drętwieją nogi.
E.G. 2008.

Nie zawsze Zosiu

To samo słońce, które jest
na niebie,
jest w Twoim sercu, jest
wokół Ciebie.

Nie zawsze miłość łączy
kochanków,
czasem zamienia się w ciche
łkanie,
odchodzi zdrowie, gaśnie
uroda,
zostaje miłość, choć serce
stare.
E.G.

piątek, 15 sierpnia 2008

List niewysłany


Słowa niepotrzebne
kiedy jesteś ze mną,
nie musisz nic mówić,
ale bądź codziennie.

Często jesteś szorstki
-tak jak twoje ręce,
gdy się roześmiejesz,
tulisz moje serce.

Wszystkie Twoje wady
są mi dobrze znane.
Są też i zalety,
niech będą schowane.

Kończę krótki liścik,
nie będzie wysłany,
zresztą Ty wiesz dobrze,
że jesteś kochany.
E.G.2008.

środa, 6 sierpnia 2008

Uśmiech


Jak mogę chodzić równym
krokiem,
jak mogę wtedy się
uśmiechać,
gdy buty uwierają
nogi?
Mnie się chce płakać
i narzekać.
A zresztą- uśmiech mnie
opuścił,
wyjechał dawno w obce
kraje,
razem z kobietą z tego
domu,
która na zawsze tam
została.
Teraz samotny siedzę
w domu,
patrzę na ogień w piecu
starym,
wspominam uśmiech z lat
młodości,
na fotografiach czarno
-białych.
E.G. 2008.

sobota, 2 sierpnia 2008

Rachunek



Przemyślałem swoje grzechy,
ułożyłem według wagi.
Może da się je oczyścić,
wyszlifować i wygładzić?

Może trzeba wytłumaczyć?
Zwalić je na trudne lata:
na dzieciństwo w okupacji,
na komunę albo brata?

Czy wyznanie moich grzechów,
zmieni coś w moim sumieniu?
Czy zostaną jakieś ślady,
czy wykreśli je cierpienie?
E.G. 2008.