poniedziałek, 16 lipca 2007

Dzień pierwszy

Dzień normalny jest, jak co dzień,
tylko serce szybciej bije,
niby wszystko jest zwyczajnie,
a sumienie moje wyje.

Co tu zrobić-gdzie pojechać,
jak zapomnieć nocne zwidy,
może wziąć się za robotę,
jak tu mieć na to ochotę?

Oj przeciągnął bym się trochę.
oko przyciął na młodości,
powspominał dawne czasy
I dalekie me miłości.

Już dwunasta czas na piwko,
czas się wlecze jak po grudzie.
Coraz szybciej puls mój biję,
ciało wstaję już się budzi.

Aż się boję popołudnia.
Co przyniesie dzień zdeptany?
I znów będę dzisiaj grzeszył?
Swoich bliskich nie rozśmieszę

Dzień drugi

Co mam zrobić z taką głową,
rzucić w pole, kopnąć nogą,
plunąć w oczy-jak to zrobić,
dokąd uciec-już nie mogę?

Co ja powiem swojej żonie,
może powiem, że okradli?
Co robiłem dzisiaj w nocy,
przecież nie powiem prawdy?

Znowu browar-już mi lepiej.
Coś pan smutny panie łysy?
Popatrz koło wiosna idzie,
ciszej-przecież nikt nie słyszy.

Jest taryfa i już w domu,
szybko usnąć, nic nie słyszeć,
jakoś dotrwać bez koszmaru
I znów zacząć nowe życie?

Dzień trzeci


Dzień już trzeci-całe życie.
Boże, co mi jest sądzone?
Ty wybaczasz tez złoczyńcom,
weź mnie na swą boską stronę.

Niech zobaczę Twoje słonce,
niech poczuję zapach kwiatów,
niech zobaczę uśmiech dziecka,
a nie tylko twarze katów.

Ja nie mogę już uciekać,
stoję przed wysoką ścianą,
zapomniałem swej modlitwy,
wstaję rano załamany.

Czy zło samo istnieć może?
Czy ta przepaść będzie wieczna?
Chwyć mnie mocno Panie Boże,
chwyć mnie mocno jak człowieka.

Jeszcze nie teraz

Jeszcze nie teraz Dostojna Pani,
chcę porachować to swoje życie,
żalem za grzechy wyrównać drogę
i odejść cicho, skromnie i skrycie.

Zobaczę chłopca na polnej drodze
i piękne lata mojej młodości,
przypomnę trudne dorosłe życie,
gdzie dużo smutku, mało radości.

Wejdę na swoją ostatnią drogę,
mając nadzieję na przebaczenie,
będę szczęśliwy, kiedy zostawię,
u dobrych ludzi miłe wspomnienia.

sobota, 14 lipca 2007

Popatrz mi w oczy

Nie musisz pytać, jak było w nocy,
popatrz uważnie rankiem w jej oczy.

Oczy nie słowa, które się wstydzą,
oczy o prawdzie dużo powiedzą.

Jak oczy malca, który coś sknoci,
wtedy opuszcza dziecięce oczy.

Jak oczy matki w których jest
miłość,
taka, co dziecku oddaje wszystko.

Smutne są małe sieroce oczy,
ciągle samotne przez wiele nocy.

Oczy podlotka, które coś wiedzą,
i w tajemnicy coś opowiedzą.

I oczy starca, szare, zgaszone
co wspominają kochaną żonę.

Widziałem także i puste oczy,
których nie chciałbym zobaczyć
w nocy.

Lecz najpiękniejsze są takie oczy,
w których swą miłość możesz
zobaczyć.

Jeśli ich szczerość trochę cię wzruszy,
może zobaczysz kawałek duszy.

piątek, 13 lipca 2007

Sfora

Nie słucham radia, gazet nie czytam,
bo wszystko się we mnie gotuje,
gdy widzę sforę, która codziennie
niewinnych ludzi szkaluje.

Dużo jest w kraju ludzi uczciwych,
co Polskę mogą naprawić
i pewnie zrobią, byle był spokój,
a nie codzienne zajazdy.


Nawet komuna nigdy nie miała,
tak zmasowanych ataków,
chyba dlatego, że pały miała
i wojskiem straszyła chłopaków.

A czwarta władza, ta nieomylna
na obcym wisi garnuszku,
może by chciała napisać prawdę,
ale przeszkadza łańcuszek.

A zwykły człowiek jest zagubiony,
bo nie jest pewny, kto za tym stoi.
Ale czy pozna, gdzie leży prawda
i kto tej prawdy się dzisiaj boi?

Okulary

Pani się pyta,
co ja robię?
Pani się pyta,
jak się czuję?
Pani się pyta,
jak ja żyję?
Pani się pyta,
co czytuję?

Ja żyję z renty,
proszę pani,
dlatego też się
kiepsko czuję,
gazet nie czytam,
bo kosztują,
czasami piwa
się napiję.

A o rozrywkach
nie chcę słyszeć,
mam ich tu pełno
w swoim bloku,
zatykam uszy,
by nie słuchać
ludzkich dramatów
na każdym kroku.

Trochę mnie dziwią
te pytania,
ja tylko o receptę
proszę.
Potrzebne mi są
okulary,
bo nie poznaję
listonosza.